"Κρίμα που πήγαν χαμένες τόσες καλές ντομάτες .."

photo

μολονότι δεν ακούμε όλα όσα λέγονται ,

δεν βλέπουμε όλα όσα γίνονται ,

πηγαίνουμε ακόμη στα καφενεία

ωσάν καταρτισμένοι κόκκορες

και ρητορεύουμε ,

θεωρώντας  πως το μόνο μας πρόβλημα είναι

η αδυναμία μας  να προφέρουμε το "ρό" !

Ωσάν ρήτορες σπουδαίοι

δεν ξεχνούμε να έχουμε πάντα μαζί μας

σε κάθε κύρηγμα

το ένδοξο : "θα" ,

το οποίο πια δεν υπόσχεται δια το μέλλον,

αλλά παραμένει εκεί

ως εργαλείο θλιβερού παρελθόντος

σε μορφή υπερσυντέλικου διαρκείας.

Κι'όσο φρυάζουν οι πολύξεροι , τόσο περσότερο καλύπτουν "τα κουσούρια τους"

                                                           photo

"εσείς που κάνετε......"

"εσείς που είσαστε......."

"που δεν μπορέσατε......"

"....είσαστε ανίσχυροι......"

πίσω απο τέτοιες κουβέντες κρύβεται μια πένα ανώνυμη, απρόσωπη,

φοβισμένη κατά βάθος ,δολοφόνος ,ενίοτε σχιζοφρενής, αυτόχειρ ενδεχόμενα εις τι μέλλον,

μια πένα που έχει μάθει να κρύβεται ενώ ταυτόχρονα έχει πειστεί ότι βρίσκεται σε κοινή θέα,

έτσι ώστε να χαιδεύει το "εγώ" της που έχει ανάγκη απο αυταπάτες!

και συνεχίζει να βάλλεται ανελέητα ,

και να εκτοξεύει οξύ προς πάσαν κατεύθυνση..

κι'όσο εμείς παλεύουμε να σώσουμε τη θιγμένη μας αξιοπρέπεια,

η πένα ετούτη αναγεννάται , γυαλίζει ωσάν τα μάτια ενός τρελού, χαίρεται που επιτέλους της δώσαμε σημασία κι'αρχίζει να χορεύει γύρω απο τον ανώνυμο εαυτό της ,

να γράφει ερωτήσεις και να τις απαντά η ίδια ,

να κοροιδεύει βγάζοντας τη γλώσσα άλλοτε έτσι χαζά και άλλοτε με βρωμερά υπονοούμενα

και να καυχιέται πως είναι σπουδαία !

Η θλίψη απομακρύνθηκε από κοντά της για λίγο ,

μα όσοι βλέπουμε τη θλίψη που κρύβεται επιμελώς,

μπορούμε να το καταλάβουμε :

το προφίλ ενός νοσηρού μυαλού !!!

Ελεγχόμενη αξιοπρέπεια

                                                           
                                                            photo
                 

Με φειδώ τα συναισθήματα σε αμφίβολους αποδέκτες

Με φειδώ τα ανδραγαθήματα σε αμφίβολες ανάγκες

Με φειδώ οι διδαχές σε αμφίβολους μαθητευόμενους

Με φειδώ οι αρπαγές ευκαιριακών πλειστηριασμών

 

Με φειδώ ο φόβος  σε καθεστώς τρομοκρατίας

Με φειδώ η εντιμότητα σε αμφίβολη δημοκρατία

Με φειδώ η εμπιστοσύνη σε αμφίβολους δημοκράτες

Με φειδώ τα ξεκινήματα σε ημιτελείς καταστάσεις

Με φειδώ τα λόγια  όπου υπάρχει σιωπή

Με φειδώ η φειδώ σε μαινόμενο πόλεμο δίχως άγγελμα ημέρας.

Παρολίγον άνθρωποι

                                         photo

Άτακτη φυγή και με δίχως αποτυπώματα ,

Ούτε καν κάτι για ενθύμιο..
Μόνο άτακτη φυγή με κάτι φτηνά κατάλοιπα,κουβέντες χθεσινές γενναίες της στιγμής..
Όταν η πραγματικότητα μας κυνηγάει τότε ξεχνούμε πως είμαστε ολίγον άνθρωποι και σας αγρίμια ψιθυρίζουμε παιάνες :

Ήρθα  να ‘μαι νικητής

Να διαπρέψω στην αρένα

Τρία , δύο , τρία , ένα


Υλικά δεν τους χρωστάω

(η ψυχή μου πια δεν τους χωράει)

Κι’αν ρωτούν δε με πειράζει

Δεν τους θέλω, δε με νοιάζει..

Εγώ είμαι εδώ για μένα

Κι’αν σκοντάφτω δεν πειράζει,

Δεν τους θέλω,δε με νοιάζει..

Πάλι λένε …τους ακούω

Λες κ’εμένα με πειράζει..

Δεν τους θέλω… δε με νοιάζει..


Κει που σκόνταψα πριν λίγο

μάτωσαν τα γόνατα μου

ένας πόνος στην καρδιά μου

άλλος πόνος στην ψυχή μου,

Μα τους  κρύβω στη σιωπή μου.