Όταν ξεχνούμε τ'αυτονόητα..

                                                             photo

Κι'ενώ όλοι παρατηρούμε καθημερινά τα γεγονότα να κυλούν αβασάνιστα παρά τις μύριες προσπαθειές μας να τα φρενάρουμε , μήπως γλιτώσουμε λίγη απο την κατρακύλα της κατηφόρας , η οργή που υπάρχει μέσα μας φουντώνει και γίνεται θυμός ,
και γίνεται πράξη απερρίσκεπτη ,
και γίνεται σκέψη αμοραλιστική ,
και γίνεται όπλο που στρέφεται καταπρόσωπο στον συνάνθρωπό μας που τον δικάσαμε και τον καταδικάσαμε σε ένα δευτερόλεπτο (πως γίνεται να καταδικάζουμε έναν συνανθρωπό μας σε ένα δευτερόλεπτο ; ..η οργή δεν ελέγχεται απο τη λογική !),
και γίνεται μίσος ,
και γίνεται αέναος αγώνας επιβίωσης.
Μα όσο πληθαίνουν τα σενάρια μιας επικείμενης φτώχιας , όσο οι θεωρίες συνομωσίας προκαλούν το φόβο μιας επικείμενης καταστροφής ,
όσο αυτοί που επαγγέλονται ηγέτες απομακρύνονται απο τη Δημοκρατία του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής συνύπαρξης - ενώ ταυτόχρονα καταδικάζονται ερήμην στις ψυχές όλων μας-
όσο και να προσπαθούμε να απομακρυνθούμε απο τις φημολογίες και τις δυσοίωνες προβλέψεις κρυμμένοι πίσω απο τους περιάνδρους της τραπεζαρίας μας  και τους πίνακες υψηλής αισθητικής αλλά και στις αίθουσες των πολλά υποσχόμενων διδασκαλίων ανατολικών φιλοσοφιών (ιδιαίτερα αυτές που απευθύνονται σε -οικονομικά-εκλεκτούς πολίτες),
όσο αποποιούμεθα την ανθρώπινη υποστασή μας επικαλούμενοι ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ ,
όσο εξακολουθούμε να ζούμε όπως ζούσαμε πριν υποκρινόμενοι πως η κρίση είναι για τους άλλους,
όσο πληθαίνουν οι φωνές στη Βαβέλ που μας χαρίστηκε ,
όσο αφορίζουμε η γή , το χώμα τη φύση , την απλότητα,
τόσο χειρότερα για μας .
Η οργή που κρύβεται εκεί μέσα  σα νόσο επάρατη μολύνει διαρκώς τα σωθηκά μας
κι'όλο μας φταίει κάτι άλλο ,
μα δεν ελέγξαμε ποτέ το διαχειριστή μας και μας δελέασαν τα όμορφα του δώρα!
Γιατί να φταίει λοιπόν μονάχα η Εύα και όχι ο Αδάμ ?
γιατί να λέμε πως υπάρχει εμπιστοσύνη αφού δεν είμαστε ποτέ ειλικρινείς ?
γιατί να λέμε συνεχώς και να μην κάνουμε έργα σπουδαία άλλος κρατώντας κιμωλία , άλλος την πένα άλλος να σπέρνει , να θερίζει , να γιατρεύει ..κι'ότι ο καθένας μας μπορεί ;
Γιατί αν τα λόγια γίνουν πράξεις τότε και μόνο τότε θα εκτιμούμε ότι μας δόθηκε και ας μην είναι τούτο ολοδικό μας ...περαστικοί εξάλλου είμαστε .

Μικροί θεοί

Πλησίον του στέρνου της
ήταν ακουμπισμένος ένας  χρυσός σταυρός που πάνω του είχε
γυαλιστερές πέτρες - σα να ήταν επι τούτου
στολισμένος για να τραβήξει την προσοχή σου.
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν : "γιατί να φωνάζει ο σταυρός σου ?
γιατί   με προκαλεί να τον κοιτάξω ? "
Μόλο που ήθελα όμως δεν το'λεγα, δεν ήθελα να χαλάσω τη βολή της
και ήταν τόσο ευτυχισμένη με τούτο το μεταλλικό σύμβολο στο στέρνο της,
ένιωθε ευτυχής και το'δειχνε καθώς μιλούσε , καθώς σε κοίταζε , καθώς ακούμπαγε το
χέρι σου ...
και όλο μίλαγε με τόση ηρεμία τόσο που ζήλεψα το σύμβολο που
ακούμπαγε το στέρνο της! -αν ήταν το σύμβολο που έκανε γαλήνια τη μορφή της..
αν δεν ήταν αυτό θα'τανε σίγουρα η πίστη στη δυναμή της και καθώς δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως είμαστε μικροί θεοί , βρίσκουμε ένα θεό μεγάλο ,τον στολίζουμε , του κάνουμε εικόνες και του αποδίδουμε τιμές ..ενίοτε του αφιερώνουμε τη ζωή μας !
άμα ξέραμε πως είμαστε μικροί θεοί...
δε θα χρειαζότανε να στολίσουμε το στέρνο μας καθώς η ομορφιά της ψυχής μας                               θα ήτανε το πιο λαμπρό στολίδι!
άμα ξέραμε πως είμαστε μικροί θεοί δε θα φοβόμασταν το θάνατο ήτοι φθορά της ύλης - οι θεοί ούτε γεννιούνται ,ούτε πεθαίνουν.
Και πόσο σπουδαίο είναι να πιστέψεις στη δυναμή σου ?
-Πολύ !
και πόσο δύσκολο ?
-Τόσο όσο να κυκλοφορείς συνέχεια στολισμένος ως επιβεβαίωση-επισφράγηση της πίστης σου σ'ένα θεό που δεν έκανες τον κόπο να γνωρίσεις.
Λες και η τιμή στα σύμβολα μαρτυρά  εσωτερική τιμή (ή ατιμία) !

συνειδήσεως υπόλοιπα..

Τις περισσότερες φορές ο ήχος είναι εκκωφαντικός
Δεν τον μετράνε όμως πάντα σε decibel
Είναι ο ήχος της συνειδήσεως που γίνεται ανέλπιστα ενοχλητικός
Μα και συμβιβαστικά συμπορευτικός
Και τούτον μαθαίνουμε να τον ακούμε και άλλοτε όχι.
Όταν τον ακούμε δεν σημαίνει πως μπορούμε πάντα και να τον κατευνάσουμε , χορταίνοντας τη λυσσαλέα οργή του, μπορούμε όμως να γράψουμε στον τοίχο του αυτό που μας απενοχοποιεί :

Δεν είμαι μόνο τα λάθη μου
Μπορώ να είμαι και η ασπίδα των σπουδαίων που’χω κάνει

Ο ήχος της συνείδησης μας παιδεύει , δε μας σωφρονίζει αφού συνήθως ακολουθεί τις πράξεις μας , είναι μεταγενέστερος αυτών.
Υπάρχουν ωστόσο και οι περιπτώσεις όπου τον καλεί η πρόθεση :

η βοή της συνειδήσεως καλεσμένη της προθέσεως !

τότε το μόνο που κάνει είναι να πάει κόντρα στον αυθορμητισμό μας και ως άλλος Χριστός να παλέψει ενάντια σε μια επικείμενη «ανίερη» πράξη .Έτσι δίχως να το έχουμε καλά καλά καταλάβει η συνείδηση , αυτός ο αυτοπροσκαλούμενος επισκέπτης γίνεται συνώνυμο των «αρχών» αυτού του κόσμου και φυσικά επιβλητικός δικτάτωρ στον μικρόκοσμο μας…….
Ασυνείδητος όποιος δεν υπηρετεί την πατρίδα , τη θρησκεία και την οικογένεια του ή που επιλέγει να υπηρετεί μόνο ένα από αυτά !
Η συνείδηση γίνεται σανίδα σωτηρίας των ατόλμων και των συντηρητικών , των ηγετών και των ανήμπορων , γίνεται μέσον υποχειρίας , άσσος στο μανίκι των ισχυρών ,ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να έρθουν αντιμέτωποι με τον λαό τους τον οποίο φρόντισαν να τον κοιμίσουν με θρησκευτικοεθνικοπατριωτικά νανουρίσματα.
Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις όπου η συνείδηση ημερεύει,γίνεται σύμμαχος μας και σαν φίλος καρδιακός συναινεί με τις επιλογές μας και επιβραβεύει τις αποφάσεις μας.
Μπορεί τελικά η απόφαση για τον ουσιαστικό ρόλο της συνειδήσεως να είναι μόνο δική μας,να γινόμαστε εμείς οι ίδιοι υπέρμαχοι ενίοτε και άλλοτε πολέμιοι των αποφάσεων μας γιατί τελικά δεν είμαστε ποτέ εντελώς σίγουροι για τις επιλογές μας και εδώ βρίσκει πρόσφορο έδαφος και δρα η φωνή της αμφιβολίας μας , αδερφή της συνειδήσεως.
Πάντα θα έχουμε την επιλογή να αποφασίσουμε το αν θα ακούμε ή όχι τη συνείδηση μας , καθώς και αν θα της επιτρέπουμε να επεμβαίνει λιγότερο ή περισσότερο δημοκρατικά στις αποφάσεις μας.
Όλες οι πιθανότητες ενισχύουν «το μέτρο» , «το άριστον» των αρχαίων Ελλήνων.
Αποθέτω φόρο τιμής στις προσωπικές υπερβάσεις
Υπερασπίζομαι το ακαταλόγιστο των προσωπικών επιλογών όταν αυτές δεν ταράζουν την αισθητική και την ηρεμία των υπολοίπων ανθρώπων .
Συναισθηματικά απορρίπτω τον όρο συνείδηση- χρηστικά η λέξη αλτρουισμός απαντά σε περισσότερα ερωτήματα κατά την ταπεινή μου γνώμη -επιστημονικά δεν έχω το δικαίωμα.
Ο κάθε ήχος που δεν μετράται σε decibel προσλαμβάνεται από διαφορετικά αισθητήρια όργανα και όσο να πεις καθίσταται αξιοερεύνητος.

Μ'ένα κατηγορώ πορευόμαστε

Κατηγορούμε τους Έλληνες (ΕΜΑΣ)
αντί να ξεχυθούμε στους δρόμους όχι για διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας
αλλά για αναδασώσεις και πεζοπορεία ,μήπως και ξεφύγουμε απο τους αιμοβόρους καναπέδες που μας αγγαλιάζουν δήθεν αλλά στην ουσία θωπεύουν αιμομίκτες , δολοφόνους , λιβελογράφους,επαναστάτες άνευ ιδεολογήματος , αλλά και λουφαδόρους υπαλλήλους ,ανθρώπους της νοοτροπίας του "λαδώματος" ,
οι καναπέδες δε γεννούν αξιοπρεπείς πολεμιστές αλλά "ξερόλες" και ανεπρόκοπους που μονάχα ξέρουν να βάλλονται συνεχώς, να διορθώνουν των αλλων τα λάθη , να μέμφονται , να ψευτομάχονται για εκείνο και για τούτο , ενώ στην ουσία επιθυμούν (αυτοί και ο καναπές τους ) να βρίσκονται στην επικαιρότητα και έτσι να νιώθουν σπουδαίοι !
κατηγορούμε την Ελλάδα (ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ)
λες και φταίνε τα χώματα και οι θάλλασες για την κατάντια μας,
κατηγορούμε αυτούς που εκλέξαμε να μας εκπροσωπήσουν χωρίς να κατανοούμε
πως εμείς ενισχύουμε τις αδυναμίες τους παραβλέποντας τα προτερηματά τους,
μ'ένα κατηγορώ πορευόμαστε και αυτοί που μας χειροκροτούν άλλο πρότυπο δεν έχουν απο εμάς τους ευτελείς λιβελογράφους που ξέρουμε να κρύβουμε καλά πίσω απο τις λέξεις τους απροσάρμοστους εαυτούς μας.

"το ερασιτεχνιλίκι" , "η ρετσινιά" του νεοέλληνα

Ερασιτέχνες παντού,
ερασιτέχνες αθλητές "αρματωμένοι" με χρονόμετρα, ειδικά spikes κ.α
ερασιτέχνες πολιτικοί χρίζονται δικηγόροι,ιατροί,ηθοποιοί κ.α μη σχετικοί με την πολιτική σπουδή.
Ερασιτέχνες γονείς με νταντάδες , ολοήμερα "φυλακτήρια"σχολεία,προς αναζήτηση διευρυμένων κατασκηνωτικών περιόδων!
Ερασιτέχνες γραφιάδες που στόχο έχουν να ξεχωρίσουν με τον "ιδιαίτερο " λόγο τους και όχι να αφυπνίσουν , να μορφώσουν , να συμβουλέψουν , να παιδέψουν γενικότερα.
Ερασιτέχνες γιατροί ,που δίνουνε τον όρκο μονάχα για να βγάλουνε αναμνηστική φωτογραφία τη στιγμή της ορκομωσίας - αυτοί οι ίδιοι φέρουνε τη σκέψη : λές και υπάρχει κάποιος που πιστεύει σε όρκους!
Ερασιτέχνες άνθρωποι ,που ούτε κοιτάζουν προς τα πάνω (άνω θρώσκω) παρά μονάχα ψάχνουνε στο πάτωμα να βρούν νομίσματα - τόσο μεγάλη όμως γίνεται αυτή τους η συνήθεια που αλλάζει σε ανάγκη - μα αν τυχόν και απαντήσουνε συνάνθρωπο στο χώμα να σφαδάζει απο πόνο, θα τον παραμερίσουνε μηπως τυχόν το σώμα του τους κρύβει τα νομίσματα!
Ερασιτέχνες όλοι εμείς που προσπαθούμε να κρύψουμε τη γύμνια μας πίσω απο τις ταμπέλες και τους τίτλους ικανοτήτων και δεξιοτήτων.
Αν ποτέ καταλάβουμε το μέγεθος της ευθύνης των τίτλων που επιλέγουμε ίσως μάθουμε να τους τιμούμε καθώς πρέπει-ξεκινώντας πάνω απ'όλα να είμαστε άνθρωποι και όχι ερασιτέχνες του ονοματός μας.

(Δήθεν) ρητορείες

Έχουμε γεμίσει παραμυθάδες που άλλοτε φορούν γραβάτες και κοστούμια και άλλοτε ως ρασοφόροι με γενειάδες ,άλλοτε ως διακεκριμένοι επιστήμονες και άλλοτε ως καθημερινοί άνθρωποι ευτυχείς κατά τα λοιπά διότι είναι σχεδόν σίγουροι για τις απαντήσεις σε οντολογικά ερωτήματα περί του βίου των ανθρώπων .
Αρχή-τέλος-μέση…τα ενδιάμεσα μας διαφεύγουν..
Και ενώ για έτη πολλά εμπιστευτήκαμε τις λέξεις «Δημοκρατία,Ελευθερία,Ανεξιθρησκεία,Δικαίωμα,Υποχρέωση»
Καταμεσής μας πρόδωσαν…
Καταμεσής ?
(Λέω πως είμαστε στη μέση για να μπορώ να κουβαλώ ένα σημείο αναφοράς)
Δε φταιν οι λέξεις όμως , φταίμε εμείς που θεωρήσαμε ότι μπορούνε μόνες τους να μας μαζέψουν , να μας κάνουνε καλύτερους , να μας διδάξουν κοινωνία και να ταιριάξουν καθώς λέμε τις ανάσες μας στο σύνολο.
Δε βγάζουμε άκρη !
Μια αρχή υπήρξε μα ακυρώθηκε, δηλώθηκε αλλιώτικα ,όμως κι’εκείνη δε μας φτούρησε .
Καταμεσής ρωτούσαμε άμα υπήρχε τέλος και το ρώτημα το υποβάλλαμε όχι για να μας δώσει κάποιος μιαν απάντηση μα για να βεβαιώσουμε αυτή τη δόλια και αμφίβολη ύπαρξη μας – να ! λέμε πως δε μας «ακυρώσανε» ως αμετροεπής και μη συμβατοί με το μονοποριακό τους σύστημα.
Να μας «ακυρώσουν» ποιοι ?
Ούτε αυτό το ξέρουμε να το απαντήσουμε , παντού και γύρω μας βλέπουμε εχθρούς , άλλους ανόμοιους πολέμιους με σάρκα ή χωρίς.
Κι’όσο απέλπιδες , προβληματισμένοι γιομάτοι φόβο για το αύριο, ψάχνουμε την ακριβή μας θέση(μέση? Αρχή?) εκείνοι που κατασκευάζουνε τα παραπετάσματα κάνουνε πλιάτσικο, ασελγούν,βιάζουν ανενόχλητοι φροντίζοντας πάντα να μην αφήνουν ίχνη ορατά από εμάς τους γυμνούς τυφλούς.
Κι’έτσι στα αόρατα και στα ορατά η ζωή συνεχίζεται.

Τα θέλγητρα σου και θέλγητρα του κόσμου

Η μοίρα έρημη σ’ακούμπησε στο βράχο,
Μα τι χαρά : σηκώθηκες μονάχη
Η πρώτη ανάσταση στο βρεφικό σου το κορμί.
Γύρω το πέλαγο γλυκό ,
όνομα σου’δωσε αντάξιο της θωριάς σου : Ελπίδα !
Και τούτο ακούστηκε στης θάλασσας την άκρη!
Τιμή απέραντη των ταπεινών γονέων που θε να χαίρονται
μ’αυτή την ευλογία.
Ελπίδα , ακούστηκε και μια κραυγή απ’ του μωρού τα χείλη:
«για σένα κίνδυνε που πάντα μας τρομάζεις και που τα λύπη σου
 γιομάτη αγκάθια στέλνεις τούτη τη σάρκα μας σα σαρκοβόρο να ξεσκίζει,
ένα σου λέω : δε σε φοβούμαι ούτε σένα ούτε το θάνατο
γιατί μια Ανάσταση με γέννησε εδώ πέρα
και μια άλλη Ανάσταση αλλού θα με γεννήσει!».
"

Κύριε Αγησίλαε....

σας αφήνω στην ησυχία σας να αγωνίζεστε επιτυχώς τον ένα και μοναδικό σας αντίπαλο που δεν είναι άλλος απο τον ίδιο σας τον εαυτό - είναι ο μόνος στον οποίο δεν μπορείτε να κλείσετε την πόρτα κατάμουτρα διότι - και εδώ εντοπίζω το μεγαλύτερο προβλημά σας - δεν μπορείτε να τον προσδιορίσετε.
Είναι βεβαίως παράτολμο,θα έλεγε κανείς, να στρέφομαι κατ'αυτό τον τρόπο σ'ένα συνανθρωπό μου ο οποίος μπορεί να ταραχθεί ανυπερθέτως στο άκουσμα και - το χειρότερο- στον προσδιορισμό της αδυναμίας του (την οποία αποφεύγει μανιωδώς να κοιτάξει κατάματα).
Όντας όμως λάτρης της υποκειμενικής και αντικειμενικής αληθείας , διστάζω να πράξω αντίθετα από αυτό που πιστεύω και η φύση μου προστάζει.
Σας έλεγα λοιπόν κύριε Αγησίλαε , πως είναι πλέον εύκολο να μιλάτε πίσω απο ένα σιδηρούν παραπέτασμα το οποίο, είτε δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να διαπεράσετε- αυτό απο μόνο του ομολογεί πως δεν θα παίρνατε ποτέ ρίσκο ακόμα κι'άν οι πιθανότητες επιτυχίας ξεπερνούσαν το 70%.
Η αδυναμία σας να κρατήσετε κοινωνούς όπισθεν του σιδηρούν παραπετάσματος ή ακόμα ακόμα να γκρεμίσετε αυτό το σύμβολο της "προστασίας " σας , σας κάνει ενοχλητικά απρόβλεπτους εώς και κουραστικά βαρετούς.
Και λίγο αστειευόμενη , σας διαβεβαιώ πως θα αποτελούσατε υπέροχο μουσειακό έκθεμα ή αντικείμενο επιστημονικής μελέτης καθώς ο α-κοινώνητος (παρά την ευστροφία του-η οποία τυγχάνει να φοράει παρωπίδες) χαραχτήρα σας δεν απαντάται συχνά .
Πέραν τούτου , συμβαίνει και το εξής παράδοξο : είσαστε πάντα μοναδικά πρώτος , σωστός στις διαπιστώσεις σας , αναμφισβήτητα "αξιωματικός" στα λεγομενά σας , υπερβολικά πετυχημένος στις ενεργειές σας (οι οποίες βεβαίως έχουν 0% ρίσκο) και πάντα μα πάντα νικητής σ'αυτό τον αγώνα ζωής με τον αιώνια μοναδικό σας αντίπαλο , ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ !
Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος να ταράξουμε την πολύτιμη ησυχία σας - αυτό άλλοστε το κάνετε απο μόνος σας όταν θέλετε να δημιουργήσετε τεχνική εσωτερική κρίση για να αλλάξετε για λίγο το σκηνικό του βίου σας.
Ίσως αν ερχόσασταν αντιμέτωπος με την πραγματικότητα θα παθαίνατε αυτό που λέμε "πολιτισμικό σόκ".
Είναι προτιμότερο να μείνετε στον κραταιό σας παράδεισο ή κόλαση - το ονομάζετε κι'αυτό κατά πως επιθυμείτε - που έχει αγγέλους μαριονέτες και δέντρα με λωτούς.
Είστε σπουδαίος κύριε Αγησίλαε , εκεί όπου επιλέξατε να ευρίσκεσθε , μα όταν μπορέσετε λύστε μου μια απορία :
Πως γίνεται ενώ είσαστε αόρατος να αφήνετε ευτελή ίχνη ? έτσι δίνετε την εντύπωση πως βαρεθήκατε τους μοναχικούς σας περιπάτους αλλά γιατί δεν το ομολογείτε ? άλλοστε στον δικό μας κόσμο η μετάνοια επιτρέπεται.

η σοφία της αγνοιάς μας

Πόσες αλήθειες κρύβει άραγε ένα ερώτημα ?
όσα και τα στοιχειά που το κυκλώνουν
σε μια πάλη συνεχόμενη
στο ίδιο τερέν.
Αλλάζει ενίοτε ο νηκητής κι'ο ηττημένος,
όμως μια πάλη είναι ,
ένας αγώνας που ορίζει την επαύριο.
Ώς τα πενήντα ότι κάνεις!
Aπ'τα πενήντα ότι πείς!
Είναι η φύση των ανθρώπων τέτοια.
Όμως όλοι δε γίνονται σοφοί ,
ούτε μπορούνε να στηρίξουν τη σοφία τους
αλλά μπορούν να λένε ότι πρεσβεύουν , βάζοντας πάντα
στην αρχή το "εγώ νομίζω" και τελειώνοντας το λόγο τους
με το "Δεν είμαστε όμως σίγουροι για τίποτα απολύτως".
Έτσι η σοφία που θα διδάσκεται θα είναι αυτή της άγνοιάς μας.
Έτσι θα φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους κι'όχι
μυστήριους δήθεν μαχητές,
που δήθεν νοιάζονται για του συστήματος τις αδικίες,
που δήθεν ξέρουνε το δίκαιο και το άδικο,
που δήθεν ζουν τον έρωτα και τη φιλία
και που λογίζουνε εμάς τους υπολοίπους
φτωχά και άβουλα , ανίκανα ανθρωπάκια.
Κι'αναρωτιέμαι : το ξέρουν άραγε πως άμα βγούν απ'την
κρυψώνα τους θα είναι παντελώς αόρατοι ?
μα κι'άν με κόπο καταφέρουν να φανούν
πως θα φαντάζουνε ιθαγενείς απο τη ζούγκλα Λακαντόνα ?
Όπως και νά'χει αυτοί αποβάλλονται απο μόνοι τους
και μένουμε εμείς τα "ανίκανα ανθρωπάκια"
να πολεμάμε για να σώσουμε και το δικό τους το τομάρι.

Κρυφές σκοτούρες που κρατούν από παλιά

Ιδιάζουσα περίπτωση
Τη μια πέφτει , την άλλη ανέρχεται.
Από ποιά ορμέμφυτα κρατά ?
Πως φέρεται ως φέρεται ?
Ούτε μπορεί κανείς να αναλογισθεί.
Οπωσδήποτε δεν είναι ανθρώπων έργο ,κάτι είναι που ούτε κατάφερε ο νους μου ν’αγκιστρώσει .
Μιλώ για κάτι που αγάπησα,
μιλώ για κάτι που ως φαίνεται ποτέ δεν μπόρεσα να έχω από ψυχής.
Ακόμα τώρα , σκέπτομαι πως μόνο τ’άφταστα αγαπώ ,για όλα τ’άλλα ανεμοκόπτομαι.
Κι όταν τ’άφταστα θα γίνουνε φτασμένα ,τότε κι’εκείνα τ’απαρνιέμαι γιατί γίνονται σίγουρα, κι’εμένα πια δε με χρειάζονται.
Ωστόσο ίσως εγώ να φταίω που’χω νου εγωιστή,
Ίσως να φταίει η μάνα μου που ως διαπρύσιος κήρυκας καυχιότανε πως το παιδί της μήτε που έμοιαζε με τ’άλλα ,γιατί είχε νου και λογισμό που αστράφτει και ομορφιά απαράμιλλη που μόνο σε αγγέλους είχε δει !
Ίσως να φταίει ο πατέρας μου που δε με μάλωσε ποτέ παρά μονάχα μου’ριχνε ένα βλέμμα ανέκφραστο κι’αντρίκιο σα να ‘μουν όμοιος του –κι’ας ήμουνα κορίτσι τόσο δα.
Μα όσο σκέπτομαι πως τούτη η δύσκολη ζωή σπουδαία μπλέκει και ξεμπλέκει ,όσο ακόμα ανθίζουν πασχαλιές, όσο εκεί έξω κάποιος μας χρειάζεται , το ποιος να φταίει πια δεν έχει τόση σημασία.

Μ’ένα φιλί στο μάγουλο : στηρίξου ! θα νικήσουμε εξάλλου

Σε απειροελάχιστο χρόνο ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται μια αλήθεια και «εργάζεται απεναντίας»
Εκεί στη μέση της εξέδρας το αποτέλεσμα ανατρέπεται ,όταν στο βάθος των κερκίδων κάποιος αβάσταχτα εγκυμονεί τη μια και μόνη αλήθεια : το άγγιγμα είναι τεχνητό και η ασφάλεια που σου φόρεσε σαν κόσμημα γύρω τριγύρω απ’το λαιμό σου , καλύτερα να την ξεχάσεις!
Κι’ο νους εργάζεται αντίστροφα ,κι’όσο γυρίζουν οι στροφές χωρίς time out και ειδικές προετοιμασίες , στήνεται σχέδιο μάχης εκεί πάνω στον αγώνα και φευ ! κινδυνεύει όποιος στήριξε το ψέμα.
Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν σίγουρο αλλά ο αγώνας δεν ολοκληρώνεται εκεί.
Ο εγκέφαλος συν-εργάζεται περεταίρω και δεν συχάζει παρά μόνο όταν το αντίπαλο δέος αφανιστεί από προσώπου γης!
Δολοφόνος ο νους !
Χωρίς ιδιαίτερες προεργασίες …
Χωρίς καθυστερήσεις…
Μια ζωή αγώνας για ένα ψέμα δεν είναι λίγο!
Είναι μια ζωή ! ποιος θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σ’αυτό τον δολοφόνο που στο τέλος τέλος την ψυχή του δολοφόνησαν?
Κι’εκείνος μοιραία δολοφονεί τους δολοφόνους του και στο τέλος πεθαίνει.
Τι κρίμα μια τέτοια κατάληξη!
Κι’ήταν μόνο ένα άγγιγμα,ένα φιλί στο μάγουλο.

Υπό ευρεία έννοια

Το να ποιείς ,να δημιουργείς συσχετισμούς λέξεων δεν είναι πάντα συνώνυμο ακατάσχετης φλυαρίας ή φλυαρίας δίχως νόημα – ακριτομυθίας.
Είναι η εξωτερίκευση σκέψεων ή προβληματισμών που προσγειώνεται (ή απογειώνεται κατ’άλλους) σε λεκτικούς ακροβατισμούς .
Είναι η ευγενής εξωτερίκευση των συναισθημάτων,είναι μια λεπτεπίλεπτη αναφορά στον αεικίνητο εσωτερικό μας κόσμο.
Είναι μια προσπάθεια προσέγγισης (και όχι επιθετική εισβολή) του κόσμου που φιλοξενείται το σώμα μας .
Πρόκειται για κατάθεση λευκής σημαίας όταν άπαντες γύρω σου είναι προετοιμασμένοι για πόλεμο –είναι αυτοί οι ίδιοι που θεωρούν ότι η λευκή σημαία είναι ένδειξη ήττας και παράδοση αμαχητί!
Εν κατακλείδι , η διαφορά ημών που συσχετίζουμε τις λέξεις με τους άλλους που οπλίζουν τις κάνες τους ,είναι ο αφορισμός από τους μεν και η τυφλή προσήλωση από τους δε των «νόμων της ζούγκλας» , καθώς και η συνώνυμη αντιμετώπιση της ύλης (επικυρίαρχη για τους μεν , επικουρική για τους δε).
Άκαρπες οι όποιες προσπάθειες σύμπλευσης επί κοινού σκοπού.
Τελικά επιβάλλεται από μόνος του ο «νόμος της ζούγκλας» χωρίς όμως να υπάρχουν νικητές και νικημένοι (λόγω της ελλιπούς εφαρμογής των δημοκρατικών διαδικασιών).

Πρέπει να ήμουνα εγώ

Στο βάθος του ορίζοντα έβλεπα βάνδαλους να τα βάζουνε μαζί μου
Να με χτυπάνε ανελέητα με δίχως χέρια , μα με σιδερογροθιές!
Να με βρίζουνε και να μη μ’αφήνουνε να φύγω ,να με σκοτώσουν θέλανε παραδειγματικά.
Να με φωνάζουνε : Αναρχικό , και να με φτύνουν – μια πράξη αποτροπιασμού εμπρός στα μάτια φουκαράδων διαδηλωτών που ήρθαν να υψώσουν τη φωνή τους διαμαρτυρόμενοι για τα ολίγα που τους προσφέρουν για να παιδέψουν τα παιδιά μας ..δάσκαλοι θαρρώ πως ήταν.
Κι’όλο που φώναζα βοήθεια δεν έβγαινε η φωνή μου , αν και οι διαδηλωτές φεύγανε βουβά γυρνώντας μου την πλάτη,
νόμιζα πως δεν θέλανε να μου συμπαρασταθούν και πόναγα ακόμα περισσότερο ,μα όταν με γύρισαν ανάσκελα να μου χαράξουνε στο πρόσωπο σημάδι του φονιά είδα πως φεύγανε οι διαδηλωτές γιατί τους απειλούσανε με όπλα.
Κι’ενώ περίμενα να τελειώσει το μαρτύριο έλεγα πως δεν πρέπει να πεθάνω γιατί τότε θα λέγανε : Αυτός έφταιγε!
Κάποτε αναρωτήθηκα : ποιοι με χτυπήσανε ? ήτανε όμοιοι μ’εμένα και δε φορούσανε στολές βασανιστών,
γιατί τα βάλανε μαζί μου ?
ένα "γιατί?" όλοι μας κουβαλάμε ,που να σκεφτεί κανείς να απαντήσει στα "γιατί" των άλλων!
Ήμουν παράλυτος για χρόνια ώσπου στο τέλος τα κατάφερα.
Κάποτε γίνανε ,
και τώρα γίνονται λυπούμαι που το λέω .
Κάποτε γίνανε και άμα κρίνω απ'τα σημάδια..πρέπει να ήμουνα εγώ.

Χρέος 2

Κι’εκεί που όλοι νομίζαν πως αρχίναγε ο κατήφορος..
γεννήθηκε ο Χριστός,
Ταπεινός , γαλήνιος ,όμορφος Θεός ή
Λαοπλάνος ?
Αυταπάτη?
Ότι και να’ταν ήτανε έξυπνος , μεθοδικός και φυσικά καθόλου ανασφαλής.
Ήρθε και μοίρασε ελπίδες , όνειρα , αιτίες κι’αφορμές.
Κι’εκεί που όλοι νόμιζαν πως αρχίναγε ο κατήφορος ήρθανε κι’άλλοι περισσότερο ή λιγότερο σπουδαίοι ,
ήρθε ο Σωκράτης , ο Αριστοτέλης ,ο Ηράκλειτος ,ο Νίτσε, η Luxemburg,ο Φρόυντ ,η Μητέρα Τερέζα…
και αναβαθμιστήκαμε , με τόσους σπουδαίους δεν υπήρχε κατήφορος πλέον !
Οι κρίσεις όμως δε σταμάτησαν και η μια διαδέχτηκε την άλλη –στην πρώτη νιότη της και άλλοτε ,τι ευτυχία , στα προχωρημένα γηρατειά.
Όλοι με βία ξεσηκώθηκαν αφού τα «Μη»και «Δεν» ήταν πολλά , να τα σηκώσει η καμπούρα τους αδύνατο .
Γιατί σε κρίση ούτε να πεις , ούτε να κάνεις , ούτε να σκέπτεσαι επιτρέπεται σε πλεονάζον χρόνο,
Όμως ,η κρίση - που ενώ γεννάται από την ευμάρεια των νοσηρών ανθρώπων κατά κύριο λόγο που δεν βλέπουν τα πράγματα απλά τα κοιτάζουν - γεννά διεξόδους για να ξεφύγουμε από αυτή.
Ωστόσο ανάμεσα μας κρύβεται η λύση με σάρκα και οστά και όποιος την ανακαλύψει κερδίζει «αιωνία ανάμνηση στο βιβλίο της ιστορίας των σπουδαίων ανθρώπων , πλάι στο Χριστό και το Σωκράτη , τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα , τον Νίτσε και τον Καστοριάδη , τον Βούδα και τον Δαλάι Λάμα…..
Τόσο σπουδαίο ετούτο το χρέος που ακόμα και η ίδια η ιστορία επιβραβεύει τον «ασήμαντο» που ανακάλυψε τον σπουδαίο «Σωτήρα της ανθρωπότητος» ή έστω τον «Σωτήρα αυτού του τόπου» που έχει γίνει έρμαιο του ασίγαστου κατήφορου.
Ας βιαστούμε.

Χρέος 1

Κάποτε κάποιος ταπεινά αναρωτήθηκε ποιο ήταν το πιο βαρύ του χρέος στη ζωή και πώς να δούλευε σωστά για να τον λένε «άνθρωπο»,
μα μπερδευότανε και όλο καθυστερούσε ν’απαντήσει στο ερώτημα που έθετε ο ίδιος στον εαυτό του .
Ο χρόνος πέρναγε και το ερώτημα φαινότανε ολοένα και πιο δύσκολο : «τι θα μπορούσα να προσφέρω σαν πιο σπουδαίο έργο ? πώς να το έκανα ?»
Κάποτε σκέφτηκε να ζήταγε βοήθεια απ’τον γείτονα – σοφό τον λέγανε –
« έ δεν μπορεί κάτι θα ξέρει να μου πει» σκέφτηκε , μόνο που… τυφλός ο γείτονας πως θα μπορούσε άραγε να βρει τι τον βασάνιζε ? τα μάτια λένε πως διαβάζουν την ψυχή…
-Για πες μου γείτονα , σύ τι νομίζεις πως θα έπρεπε να κάνω τόσο σπουδαίο που επάξια θα με φωνάζαν : Άνθρωπο ?
-Δε θα σου πω , θα σου ζητήσω δύο μέρες απ’την πολύτιμη ζωή σου
-Τι να τις κάνεις ?
-Εσύ θα ήθελες να δεις το χρέος σου δε μου’πες ?
-Ε ναι !
-Έ είναι απλό : θ’αφήσεις σπίτι , οικογένεια ,δουλειά και φίλους , να πάς να μείνεις δυο μέρες μες το δρόμο..κοιμήσου έξω με το φόβο μην τυχόν και δεν ξυπνήσεις ζωντανός ,ψάξε να βρεις να φας με χωρίς χρήματα στην τσέπη , να δεις τα βλέμματα των άλλων ζωντανών- που αν τους βγάλεις τα κουστούμια κι’εκείνοι θα σου μοιάζουν- να σε περιφρονούνε, να βρεις παγκάκι αποβραδίς να κοιμηθείς- που να μπορέσεις δηλαδή ! –πλάι στις μαρίνες με τα σκάφη των πλουσίων –που έχουν skipper …σοφέρ να τους πηγαίνει.
Κι’άλλα θα σου’λεγα μα δε μας παίρνει η ώρα.
Μονάχα φεύγοντας να μου αφήσεις να φυλάξω τα δύο ζευγάρια μάτια σου , να πας χωρίς αυτά να βρεις το χρέος σου..έτσι τυφλός θα το’βρεις και πιο γρήγορα !
-Τι να πω ?...μονάχα σου ζητώ συγνώμη..τόσο που είχα γεννηθεί με δυο μάτια, ποτέ δεν έμαθα σωστά να βλέπω…ζητώ συγνώμη..
-Να μη ζητάς γιατί νομίζω πως κατάλαβες το χρέος σου!
Πάρε τα μάτια σου και φύγε! Θαρρώ βοήθησα λιγάκι .

αυτάρκης

πρόπερσι το καλοκαίρι
η έγνοια μου μεγάλωνε την ανησυχία μου
και μια ατέρμονη αναζήτηση που ξεκινούσε από τα μέσα μου έμοιαζε να μην ξέρει κατά που να στραφεί.
Δεν τα κατάφερε ν’αναδυθεί ,
προτίμησε την αυτανάφλεξη.
Ετούτη ήταν η ρίζα των αντάρτικων αναζητήσεων μου.
Το έμαθα αργότερα όταν διαπίστωσα πως τίποτα πια δεν μ’έκανε να λαχταρώ περισσότερα από αυτά που μου είχαν ήδη χαριστεί.

Παιδεύοντας μια σκέψη

Oι ίδιες οι λέξεις μας ακολουθούν.
Η προς επεξεργασία βάση της οντοτητάς μας ,διαθέτει ορισμένο (μα όχι περιορισμένο) εύρος.Ο ορισμός αυτού γίνεται δεδομένων των κοινωνικών συνθηκών.Η εξέλιξη αυτής(της οντότητας) εν συνεχεία , είναι θέμα συλλογικής επιρροής αλλά κατά βάσει προσωπικών επιλογών.Ευθύνες σε περίπτωση λάθους δεν αναζητούμε τριγύρω αλλά ούτε και καταφεύγουμε σε αμφισβήτηση της βάσης.
Η εξέλιξη δεν είναι πάντα ανοδική.Εξέλιξη θεωρούμε και την ικανοποιητική(αν όχι άριστη)διατήρηση του μέτρου (όχι του μετρίου).Η εξέλιξη δεν εντοπίζεται σε υλικά αποκτήματα ,αλλά τα υλικά αποκτήματα τις περισσότερες φορές συνηγορούν στο δεδομένο στόχο.Όταν δεν υπάρχει εξέλιξη , τότε μελετάμε τη σχέση :Βάσης-Υποκειμένου.Δεν είναι πάντοτε το αναγώγιμο συμπέρασμα και το δεδομένο.
Αυτή τη σχέση μελετάνε ερευνητές του ψυχικού ανθρώπινου προσβάσιμου.Η ικανότητα αυτών αποκαθιστά τη δεδομένη δυσλειτουργία ή ενίοτε αδυνατεί να συνδιάσει τα δεδομένα-όσο ακολουθεί για την επίλυση του προβλήματος μια μέθοδο "πεπατημένη" έτοιμη για κάθε παρόμοια ασθένεια(η οποία βεβαίως δε σχετίζεται με το υποκείμενο , γι'αυτό και δεν αποφέρει πάντα ).
Συμπέρασμα : Το νόημα των λέξεων διαφοροποιεί την ουσία του αναγώγιμου και όχι τις λέξεις κατ'ουσίαν.

Μια καλημέρα τη χρωστάμε

Κι’εμείς που κάνουμε τους έξυπνους και στη βολή μας όλο λόγια λέμε
τάχα πως δεν τα είπε άλλος κανείς και ούτε τα σκέφτηκε ποτέ ο νούς του ανθρώπου,
ξεχνούμε να αποδώσουμε μια καλημέρα στον ρακένδυτο ρακοσυλέκτη που τη χρωστάμε ως άνθρωποι σε άνθρωπο ,
φοβούμαστε μη μας λερώσει η αλήτικη διάλεκτος που περιφέρει λέξεις μές το στόμα του και έξω , ξεχνούμε πως μπορεί κείνος να είναι πιο έξυπνος απο τους λιγότερο αλήτες στην εμφάνιση ,και ίσως εκείνος να μπορεί τα σκεπάσματα του νού μας ν'αερίσει–κι’άς μην ξέρει τους Blues Brothers , και ας μην έχει ποτέ δεί τον Buster Keaton και ας μην ξέρει πως η Dianna πρίν πεθάνει έγινε πριγκίπισσα !
....έλεγα και στη μια άκρη της γραμμής του κινητού μου τηλεφώνου ήταν μια φίλη απ’τα παλιά που μ'άκουγε να κλαίω για τον ρακένδυτο που πέθανε κι' ούτε που πρόλαβα να φτάσω ως εκεί ένα πρωί για να του πω μια καλημέρα, αυτή που πάντοτε του χρώσταγα.

Ψιλοκουβέντες

- Φίλε μου δες πως ανησυχώ για την πορεία της οικονομίας
- Και τι βγάζεις ?
- Τίποτα , απλώς ανησυχώ και περικόπτω τη συναισθηματική μου γενναιοδωρία
- Λές αυτό να φταίει που γεμίσαμε φτωχούς ? η συναισθηματική απλοχεριά ?
- Με όλες τις πιθανότητες φίλε μου!
- Και τι σκοπεύεις να κάνεις επί του πρακτέου ?
- Όποτε αισθάνομαι συναισθηματική ανασφάλεια να κλείνομαι στο σπίτι μου και να φορτώνω την ντουλάπα μου με λογιώ λογιώ γαλβανιζέ περιβλήματα, νά ..πως να στο πώ , κάτι σαν πανοπλίες που δεν αφήνουν τίποτα να έρθει σε επαφή με τις ευαισθησίες μου,
- Δηλαδή μου λές πως το έξω μας
αφήνει την ψυχή εκτεθειμένη ?
- Ναι, μα μόνο σε άχρηστους παροχείς, το χρήσιμο στην ουσία δεν κοστίζει...
- Και πως τα ξεχωρίζεις ?
- Τα μάτια δεν κρύβουν μήτε την ψυχασθένεια ,μήτε την καλοσύνη , μήτε την εμπάθεια ,μήτε το σεξιστικό του χαραχτήρος , τίποτα δεν μπορείς να κρύψεις παρά μόνο με το κατέβασμα της βλεφαρίδος..
- Με το θάνατο?
- ή με την προσποίηση..
- Καλά τα λές!
- Άμα σ'αρέσουν μείνε εδώ , αλλού θ'ακούσεις άλλα!

Σύστασις

Άκου ανθρωπάκο : με την επιθετική σου συμπεριφορά εγκληματείς και ούτε που σου περνά απο το νού το μέγεθος του εγκλήματος που διαπράτεις.
Με τη στάση σου αυτή βροντοφωνάζεις σε εμάς και στα παιδιά σου :
-Κοιτάξτε με , διαφέρω απ’όλους σας (μη υπολογίζοντας το εύρος του συνόλου στο οποίο απευθύνεσαι),
-Θαυμάστε με που τολμώ και σας επιτίθεμε κανοντάς σας να ασχολείστε μαζί μου- το βλέπεις για προτέρημα εσύ αυτό ? γιατί οι περισσότεροι θα λέγανε πως «κάτι τρέχει με τα μέσα σου» ,
- Με βρίζετε γιατί κάνω κάτι που πολύ θα θέλατε να κάνατε - η παιδεία του καθενός και το πρότερο μεγαλωμά του καθορίζει αντίστοιχα τα «θέλω» του , δεν φοβούμαστε όλοι όπως νομίζεις τη δημόσια κατακραυγή ,
-Δείτε πόσο υπεύθυνος είμαι για τις συνέπειες των πραξεών μου - τόσο που έρχεσαι ακάλεστος σε χώρους ιδιωτικούς ,κάνοντας επίδειξη των γνωσιολογικών σου ικανοτήτων, και τούτο το λες εσύ υπευθυνότητα ?
-Αδιαφορώ για την απομόνωση με την οποία με απειλείτε , την προτιμώ από τη συναναστροφή μου με ανεγκέφαλους και με όσους ηδονίζονται στο να αυτοπροβάλονται-ξεχνάς μάλλον πως είσαι μέρος του κοινωνικού συνόλου και ως τέτοιο θα πρέπει να συμπεριφέρεσαι ! οι ανεγκέφαλοι τους οποίους επικαλείσαι απαξιωτικά ίσως σου στάθηκαν, ίσως και να σου σταθούν αφιλοκερδώς σε κάποια φάση της μονόχρωμης ζωής σου , ενώ εσύ δεν θα ήσουν χρήσιμος σε κανέναν απο αυτούς , εκείνοι δε θα μπορούσαν να πορευθούν έστω και για λίγο με ανθρώπους υπερόπτες που κομπάζουν και φωνάζουν την ανωτερότητά τους,
- Εγώ ωσονούπω εκτελώ το χρέος μου, η ζωή δεν έχει να μου διδάξει τίποτα άλλο διότι είναι μια ατελείωτη επανάληψη πολυπαιγμένων επεισοδίων – δεν μπορείς να κρύψεις την υστερόφημη οπτική σου , όσο κι’άν προσπαθείς ,όπως κι’εμείς έτσι κι’εσύ δεν ξέρεις απολύτως τίποτα για το γίγνεσθαι του βίου μας , την αλήθεια των πραγμάτων όλοι την αγνοούμε , απλά ενίοτε εικάζουμε και βάσει των εικασιών μας πορευόμαστε.
Μέσα σου κρύβεις επιμελώς τα τεράστια υστερηματά σου!
Θα ήταν πρέπον να δουλέψεις τον λαβωμένο σου εαυτό , να φοβερίσεις το Εγώ σου που ξεχυλίζει απο οργή κλαίγοντας για την κατάντια του!-κι’εσύ νομίζεις πως η κοινωνία είναι μια γυναίκα που περιμένει να τη βιάσεις ! πόσο άνους είστε αγαπητέ !
Δεν αποτελεί προσόν η ανούσια ιδιαιτερότητάς σας και πόσο μάλλον η ενοχλητική παρεμβασή σας !
Δεν περιμένει κανείς τίποτα απο εσάς και ο λόγος που γινόσαστε ιδιαίτερα δημoφιλής είναι διότι θεωρείστε «διασκεδαστικός» - όταν όμως η συζήτηση στην οποία συμμετέχετε ολοκληρώνεται , κανείς δεν επιθυμεί να σας «φιλοξενήσει» στο σπίτι του, στην καρδιά του ή στο κρεβάτι του !
Είσαστε «λίγος» αγαπητέ και η αδυναμίες σας πολλές φορές ταράσουν την ησυχία μας (την οποία εσείς ειρωνικά αποκαλείτε «ύπνο δικαίου»),
Φροντίστε τον εαυτό σας για το δικό σας καλό και κατόπιν ανοίξτε το κουτί των συναισθημάτων σας (δεν μπορεί να μην το έχετε ! να το χάσατε στην πορεία της ζωή σας ?) και αφήστε μόνο ότι μπορεί να συνοδεύσει ένα γλυκό χαμόγελο ως την άκρη του δρόμου ,
Εκεί όλο και κάποιος θα σας περιμένει φιλόξενα...αν ποτέ μπορέσουν να τον δούν τα διάφανα μάτια σας !

Στη διαθεσή σας για οποιαδήποτε επεξήγηση