ανακατεμένα λόγια

Κατάθλιψη , η ασθένεια του καιρού μας,
τον ασθενή δεν τον ξεχωρίζεις απ'τον γιατρό του,
έτσι γιομίσαμε γιατρούς που ασθενούν..

φιλώ, ασπάζομαι!
ο ασπασμός άλλοτε φιλικός , άλλοτε ερωτικός..
τούτο σαφώς με μια απλή αναγγελία δε χωρίζεται
 όμως μπορεί αυτή η πρόκληση να κοιλοπονά τη γοητεία του..

μύριες συμπτώσεις συνιστούν το γεγονός
η διαχείριση των συμπτώσεων
ορίζει τη λογική των γεγονότων..

Απο το χάος δεν κρατιόμαστε  γιατί είναι δύσκολο να το
ξεχωρίσουμε απ'τα ορισμένα
αφού εκείνο είναι  ντυμένο αρμονικά..

Βγήκες να παίξεις μπάλα στο χορτάρι ?
ζήτα απ'το γιό σου μια ωραία ζωγραφιά
κι'άν δεν πεινάς έλα και πές μου : Δεν είναι όμορφη η ζωή ?

Ξόρκι

Στην άκρη του κήπου κάτι είδα και φοβήθηκα
μου φάνηκε σαν ερπετό,
πάντα φοβόμουνα τα ερπετά.
Τρέχω στο σπίτι μέσα και αρχίνησα τα ξόρκια : πνεύμα κακό ,
έτσι που ήρθες....ε γιαβό...
όταν φοβούμαι μόνο ξέρω να ξορκίζω το κακό,
έτσι μου έμαθε η γιαγιά μου
μ'αυτά μου έλεγε ποτέ μου δε θα πάθαινα κακό
μα μήτε και θα έκανα κακό ,παρά θα έδιωχνα μακριά μου
ότι μου τάραζε την "όμορφη γαλήνη" καθώς έλεγε εκείνη.
όταν το ξόρκι τέλειωσε , έτρεξα πάλι στη γωνία του κήπου
για να δώ αν έδιωξε το φόβο μου!
και τι να δώ ένα ολόλευκο κυκλάμινο εκεί όπου δεν υπήρχε!
το ξόρκι μου έκανε το θάμα του -έτσι μου έμαθε να λέω
για να μπορώ να οδηγώ στο φώς την ψυχή του ερπετού (ίσως στο ολόλευκο κυκλάμινο)κι'όχι στα άγνωστα σκοτάδια!
Το ξόρκι μου γέννησε ένα όμορφο κυκλάμινο
κι'έστειλε την ψυχή του ερπετού στο φώς.
"Έχω ένα ξόρκι στην ψυχή
και με αυτό πορεύομαι
κι'όλο νικώ τους φόβους μου!"

σκέψη

Από γεννήσεως κόσμου εμείς οι άνθρωποι επιχειρούμε να λέμε σοφίες που δεν έχουν ξαναειπωθεί (ή νομίζουμε πως δεν έχουν ξαναειπωθεί).Είναι στην ανθρώπινη φύση μας αυτή η ανάγκη για υπεροχή έναντι των ομοίων του είδους μας.Οι σοφίες όμως ομοιάζουν νοηματικά διότι είναι βγαλμένες απ’αυτή την ίδια την πορεία της εξέλιξή μας.Η διατύπωση τους είναι θέμα αντίληψης –όχι εξυπνάδας – και κατανόησης της ανάδρασης του «εγώ» ως προς το «εμείς» και αντίστροφα.
Οι εμπνευσμένες σοφίες μας κληρονομούνται ενίοτε ως ένδειξη γνώσης αποκτηθείσας ή και εκ γεννήσεως κατέχουσα (!!!!) εξυπνάδας και εξέλιξης.
Έχουμε μια ευκολία η αλήθεια είναι στο να βάζουμε ταμπέλες και να υποδεικνύουμε – στοχευόμενα ενίοτε- πρότυπα.
Η ικανότητα του να λέμε σοφίες δεν απέχει από αυτή του να μασάμε καλά το φαγητό μας (ξέρουμε ότι θα πρέπει να μασάμε καλά το φαγητό μας αλλά δεν το κάνουμε όλοι , κατά τον ίδιο λόγο ξέρουμε να λέμε σοφίες που καταπίνονται «αμάσητες»).
Όλα είναι σχετιζόμενα και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται.
Όλα είναι σχετικά γι’αυτό και αντιμετωπίσιμα.