Είχα μείνει στην αρχική μου εντύπωση πρωτίστως σχηματιζόμενη (και υιοθετούμενη υπό τη μορφή αδιαμφισβήτητου αξιώματος ), ότι αυτό που ζούμε καλείται : παράδεισος ή κόλαση.Οι προσπάθειες και οι ανταγωνισμοί για την απόδοση του ακριβέστερου περιεχομένου των δυο αυτών αντίπαλων χωροχρονοορισμάτων έδιναν και έπαιρναν συμπαρασύροντας στο χορό τους και έννοιες άλλες υποτάσσοντάς τες στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο : εγώ καλός - εσύ κακός , εγώ φτωχός-εσύ πνευματικά στερητικός ,εγώ όμορφος-εσύ ψυχικά άσχημος..…
Η έδρα ωστόσο της κολάσεως μεταβαλλόμενη ,άλλοτε εντοπίζεται στις φυλακές (όπου και ευρίσκονται οι περισσότεροι εκπρόσωποι της) , άλλοτε στις σθεναρές ψυχές των ανθρωποφάγων φυλών, άλλοτε στους κακόφημους δρόμους όπου γίνονται τα παζαρέματα του φτηνού κολασμένου αγοραίου έρωτα , αλλά και στο σπίτι του κακού γείτονα που δε συμμορφώνεται με τους κανόνες του κοινωνικού συμβολαίου , της δημοκρατίας (των πολλών) και της χριστιανικής αγάπης…
Το ίδιο και ο παράδεισος , ποτέ δεν είχε μόνιμη έδρα δηλωθείσα και χαρτογραφηθείσα..
Πάνω στην υπαρξιακή μας απελπισία επινοήσαμε ένα ακόμη όρισμα εν τω μέσω των επιλογών μας , τη λέξη «Ελπίδα» !
Ελπίζουμε να πάμε στον παράδεισο , όπως επίσης ελπίζουμε ο παράδεισος να εδρεύει σε οπτικά απολαυστικούς τόπους ψυχικής ανάτασης. Αν ωστόσο έχουμε την ατυχία της απέλασης εις το πυρ της κολάσεως , τότε ελπίζουμε πάλι πως η κόλαση θα είναι κάτι διαφορετικό από χώρους φρίκης σατυροπροσώπων με αιχμηρές τρίαινες και ζεματιστά λουτρά, που μόνο που τα σκέφτεσαι η σάρκα σου καίγεται….
Όμως ...
αντί να ελπίζουμε ..
ας προσπαθήσουμε επιτέλους να νικήσουμε το φόβο μιας επερχόμενης τιμωρίας και να πάψουμε να αναζητούμε τον εξαγνισμό (των πράξεων μας) σε ελπιδοπωλεία και να φροντίζουμε να τις εκτελούμε με σκεπτικισμό γιατί ο φόβος γεννάει εχθρούς , η καχυποψία τους γαλουχεί και το μίσος δεν είναι παρά όξινη τροφή της υποστάσεως μας με ουδεμία όμως χρησιμότητα.
the photo here
