Monty Python - The Philosophers' Song

Immanuel Kant was a real piss-ant
who was very rarely stable
Heidegger, Heidegger was a boozy beggar
who could think you under the table
David Hume could out-consume
Wilhelm Froederich Hegel
And Wittgenstein was a beery swine
who was just as sloshed as Schlegel

There's nothing Nietzsche couldn't teach ya
'bout the raising of the wrist
Socrates himself was permanently pissed

John Stewart Mill of his own free will
on half a pint of shandy was particularly ill
Plato they say could stick it away
'alf a crate of whisky every day
Aristotle Aristotle was a bugger for the bottle
Hobbes was fond of his dram
And Rene Descartes was a drunken fart:
"I drink, therefore I am"

Yes, Socrates himself is particularly missed
A lovely little thinker but a bugger when he's pissed

αφορισμός

Μαζεύουμε συνεχώς τροφή
σαν τα μυρμήγκια,
αλλά τα σπίτια μας είναι χτισμένα απο άχυρο
και στο πρώτο ψιλόβροχο
τρέχουμε να περισώσουμε
τις Montblanc πένες μας.

Ευ-φροσύνη

Γέννησε δεκατρία παιδιά,

δεκατρείς φορές φχαριστήθηκε της γέννας τον ηδονικό πόνο.

Μόνο που εκείνη τα γένναγε μόνη της ,δεν ήθελε να τη βλέπουν να πονά , να κόβεται η ανάσα της , να φουσκώνουν οι φλέβες της...να γίνεται αξιολύπητη!

Δεκατρία παιδιά , δεκατρείς ζωές και μπόρεσε να τα κουμαντάρει μόνη της και μάνα και πατέρας - καθώς ο άντρας της δεν άντεξε,τον έχασε με το τελευταίο νεογέννητο στην αγγαλιά.

Δεν ήθελε τόσα παιδιά , αλλά είδε πως έτσι θα έθαβε όλο και πιο βαθειά τη δυστηχία της μοίρας που κουβαλούσε.Όχι πως ξέχναγε, όχι δεν ήταν αυτό , ήταν που ήθελε να αναστήσει ανθρώπους που θα φέρονται όπως κανείς δεν μπόρεσε να της φερθεί –η ασκήμια του προσώπου της έκρυβε όλη την εκθαμβωτική ομορφάδα της ψυχής της ,όμως κανείς πλην του αντρός της δεν γύρισε να την κοιτάξει πιότερο απο μια φορά και τούτο πόναγε πολύ και σκίαζε την πανέμορφη ψυχούλα της.

Ήθελα τα παιδιά που θα ανέσταινε να φέρονται με καλοσύνη, με σεβασμό ,με εκτίμηση και με αγάπη σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα,χωρίς δόλο,αγνά ,με ειλικρίνεια.

Τόσο που ήθελε να την αγαπήσουν τα κατάφερε : Δεκατρείς ψυχές την αγγάλιασαν και την κάνανε να νιώσει ψηλότερα απ’όσο φανταζότανε στο σπουδαιότερο βασίλειο του κόσμου , αυτό της οικογενειακή της εστίας.....

Στάσιμοι όταν…

．Δεν κοινωνούμε τα επιθυμητά
．Κοινωνούμε τα επιθυμητά χωρίς να λογίζουμε τις λοιπές συνισταμένες
．Εγω-νοσούμε
．Επιθυμούμε κάτι υπέρμετρα – βουλιμικά- εξαιτίας της ενδεχόμενης μελλοντικής ανικανότητας να έχουμε ότι επιθυμούμε
．Αποκαλούμε εξέλιξη αυτή την ίδια τη στασιμότητα μας
．Υπερμετρούμε τα χαρίσματα μας μηδενίζοντας τα χαρίσματα του άλλου , ξεχνώντας τα μειονεκτήματα μας ,τα οποία πολλαπλασιάζονται αν δεν στειρώσουμε τη μήτρα τους
．Όντας φορώντας ρούχα , ακουσίως επιδεικνύουμε τη γύμνια μας
．Αντιδρούμε σε μια παραδοχή μόνο και μόνο για να επιδείξουμε το εύρος της φωνής μας , χωρίς ουσιαστικά να έχουμε κάτι να πούμε
．Προβάλουμε τα λιγοστά – εμπρός στην αιωνιότητα – προσόντα μας και μ’αυτά τα λιγοστά «ηγεμονεύουμε» εμπρός στους άλλους
．Αντιμετωπίζουμε τη ζωή ως μια ευρύχωρη κρεβατοκάμαρα και ανησυχούμε μόνο όταν μέσα σε αυτή μείνουμε μόνοι.