Παρολίγον άνθρωποι

                                         photo

Άτακτη φυγή και με δίχως αποτυπώματα ,

Ούτε καν κάτι για ενθύμιο..
Μόνο άτακτη φυγή με κάτι φτηνά κατάλοιπα,κουβέντες χθεσινές γενναίες της στιγμής..
Όταν η πραγματικότητα μας κυνηγάει τότε ξεχνούμε πως είμαστε ολίγον άνθρωποι και σας αγρίμια ψιθυρίζουμε παιάνες :

Ήρθα  να ‘μαι νικητής

Να διαπρέψω στην αρένα

Τρία , δύο , τρία , ένα


Υλικά δεν τους χρωστάω

(η ψυχή μου πια δεν τους χωράει)

Κι’αν ρωτούν δε με πειράζει

Δεν τους θέλω, δε με νοιάζει..

Εγώ είμαι εδώ για μένα

Κι’αν σκοντάφτω δεν πειράζει,

Δεν τους θέλω,δε με νοιάζει..

Πάλι λένε …τους ακούω

Λες κ’εμένα με πειράζει..

Δεν τους θέλω… δε με νοιάζει..


Κει που σκόνταψα πριν λίγο

μάτωσαν τα γόνατα μου

ένας πόνος στην καρδιά μου

άλλος πόνος στην ψυχή μου,

Μα τους  κρύβω στη σιωπή μου.

Μήνυμα αγάπης …

photo

Μέρες που είναι καλύτερα να μην εξαγριώνουμε τα πλήθη , ούτε να τα κατευθύνουμε, διότι  πως μπορεί να πρυτανεύσει η λογική στις μάζες όταν αυτή , με τούτη την απαράδεκτη ταυτόχρονη πολυφωνία/πολυχρωμία ,πεθαίνει εν τη γενέσει της ;
Κάποτε αναζητούσαμε νέες ιδέες ,πληροφορίες , δεδομένα και όταν τα λαμβάναμε (σταδιακά ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη λογική της ύπαρξης τους) τα αποδεχόμασταν ενίοτε ή τα απορρίπταμε διότι δεν αρμόζανε στην ιδεολογία και στη στάση ζωής μας-είχαμε προλάβει ωστόσο να επιλέξουμε τη στάση ζωής χωρίς ο πλουραλισμός να αποτελεί τροχοπέδη (ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε ο πολιτικοκοινωνικοθρησκευτικός  πλουραλισμός τροχοπέδη στις επιλογές των ανθρώπων όσο συνιστά σήμερα) στην εξέλιξη μας , τουναντίον σαν από μηχανής θεός εμφανιζότανε υπό την μορφή εναλλακτικής επιλογής στα δύσκολα !
Είναι παράλογο να θεωρούμε αυτονόητη παραδοχή το υψηλό μορφωτικό και πολιτισμικό επίπεδο του λαού μας στο σύνολο του εξομοιώνοντάς  το με  την ευχέρεια/δυνατότητα  όλο και περισσότερων  στον  εύκολο πλουτισμό/δανεισμό. Και ενώ θα έπρεπε η βιοτική μας εξέλιξη  να ακολουθεί   τη μορφωτική, εντοπίζεται μια ανάστροφη διαδικασία , που αν της δίναμε την δέουσα σημασία ίσως να βρίσκαμε την αιτία της περίφημης πτώσης (ηθικής-πολιτικής-δημοσιονομικής) του έθνους μας.
Ναι αλλά τώρα τι ? θα έλεγε κανείς..
Ακόμα και τώρα η λύση στο πρόβλημα μας βρίσκεται εκεί, στον αυτοπροσδιορισμό μας , στην επανατοποθέτηση μας και την απομόνωση μιας συγκεκριμένης στάσης ως προεπιλεγμένη  έναντι των πολλών δεδο(σ)μένων .
Επιπλέον  οφείλουμε να κατανοήσουμε πως η ενίσχυση της παραγωγικότητας  του λαού μας δεν γίνεται με τη διεύρυνση των ευρωπαϊκών  κονδυλίων επιχειρηματικότητας (που στις περισσότερες των περιπτώσεων μεταφράζονται σε «διάττοντες αστέρες επιχειρήσεις άνευ ουσιαστικού αντικειμένου») αλλά με την επιστροφή μας στην παραγωγή αγαθών, υπηρεσιών, ιδεών ,έργων με το να  αναπτύξει  ο καθένας ξεχωριστά τις κυριότερες  δεξιότητες και ικανότητές του .
Αδέρφι της παραπάνω στροφής θεωρείται  και η υποστήριξη υμών από εμάς , τουτέστιν ότι αν πιστέψουμε στην ανωτερότητα των δυνατοτήτων μας , σαφέστατα και ότι παράγουμε θα είναι θεωρητικά και πρακτικά ασυναγώνιστο από αντίστοιχο άλλου λαού.
Με λίγα λόγια , οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες μας , επιπλέον  να δώσουμε στα παιδιά μας κίνητρα για την ανάπτυξη των αντιστοίχων δικών τους δεξιοτήτων/ικανοτήτων αλλά και να υποστηρίζουμε τις εγχώριες προσπάθειες χωρίς να τις αποστρεφόμαστε υπό το φόβο του ευρωπαϊκού περιθωρίου.                    

Gotye - Somebody That I Used To Know

Μια πρόταση σπουδαία

.........Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση.
Δεν είναι φυγή η προσωπική ανακάλυψη της ελληνικότητας. Eίναι δρομοδείχτης.
                                            Χ.Γιανναράς