Πόσες αλήθειες κρύβει άραγε ένα ερώτημα ?
όσα και τα στοιχειά που το κυκλώνουν
σε μια πάλη συνεχόμενη
στο ίδιο τερέν.
Αλλάζει ενίοτε ο νηκητής κι'ο ηττημένος,
όμως μια πάλη είναι ,
ένας αγώνας που ορίζει την επαύριο.
Ώς τα πενήντα ότι κάνεις!
Aπ'τα πενήντα ότι πείς!
Είναι η φύση των ανθρώπων τέτοια.
Όμως όλοι δε γίνονται σοφοί ,
ούτε μπορούνε να στηρίξουν τη σοφία τους
αλλά μπορούν να λένε ότι πρεσβεύουν , βάζοντας πάντα
στην αρχή το "εγώ νομίζω" και τελειώνοντας το λόγο τους
με το "Δεν είμαστε όμως σίγουροι για τίποτα απολύτως".
Έτσι η σοφία που θα διδάσκεται θα είναι αυτή της άγνοιάς μας.
Έτσι θα φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους κι'όχι
μυστήριους δήθεν μαχητές,
που δήθεν νοιάζονται για του συστήματος τις αδικίες,
που δήθεν ξέρουνε το δίκαιο και το άδικο,
που δήθεν ζουν τον έρωτα και τη φιλία
και που λογίζουνε εμάς τους υπολοίπους
φτωχά και άβουλα , ανίκανα ανθρωπάκια.
Κι'αναρωτιέμαι : το ξέρουν άραγε πως άμα βγούν απ'την
κρυψώνα τους θα είναι παντελώς αόρατοι ?
μα κι'άν με κόπο καταφέρουν να φανούν
πως θα φαντάζουνε ιθαγενείς απο τη ζούγκλα Λακαντόνα ?
Όπως και νά'χει αυτοί αποβάλλονται απο μόνοι τους
και μένουμε εμείς τα "ανίκανα ανθρωπάκια"
να πολεμάμε για να σώσουμε και το δικό τους το τομάρι.
Κρυφές σκοτούρες που κρατούν από παλιά
Ιδιάζουσα περίπτωση
Τη μια πέφτει , την άλλη ανέρχεται.
Από ποιά ορμέμφυτα κρατά ?
Πως φέρεται ως φέρεται ?
Ούτε μπορεί κανείς να αναλογισθεί.
Οπωσδήποτε δεν είναι ανθρώπων έργο ,κάτι είναι που ούτε κατάφερε ο νους μου ν’αγκιστρώσει .
Μιλώ για κάτι που αγάπησα,
μιλώ για κάτι που ως φαίνεται ποτέ δεν μπόρεσα να έχω από ψυχής.
Ακόμα τώρα , σκέπτομαι πως μόνο τ’άφταστα αγαπώ ,για όλα τ’άλλα ανεμοκόπτομαι.
Κι όταν τ’άφταστα θα γίνουνε φτασμένα ,τότε κι’εκείνα τ’απαρνιέμαι γιατί γίνονται σίγουρα, κι’εμένα πια δε με χρειάζονται.
Ωστόσο ίσως εγώ να φταίω που’χω νου εγωιστή,
Ίσως να φταίει η μάνα μου που ως διαπρύσιος κήρυκας καυχιότανε πως το παιδί της μήτε που έμοιαζε με τ’άλλα ,γιατί είχε νου και λογισμό που αστράφτει και ομορφιά απαράμιλλη που μόνο σε αγγέλους είχε δει !
Ίσως να φταίει ο πατέρας μου που δε με μάλωσε ποτέ παρά μονάχα μου’ριχνε ένα βλέμμα ανέκφραστο κι’αντρίκιο σα να ‘μουν όμοιος του –κι’ας ήμουνα κορίτσι τόσο δα.
Μα όσο σκέπτομαι πως τούτη η δύσκολη ζωή σπουδαία μπλέκει και ξεμπλέκει ,όσο ακόμα ανθίζουν πασχαλιές, όσο εκεί έξω κάποιος μας χρειάζεται , το ποιος να φταίει πια δεν έχει τόση σημασία.
Τη μια πέφτει , την άλλη ανέρχεται.
Από ποιά ορμέμφυτα κρατά ?
Πως φέρεται ως φέρεται ?
Ούτε μπορεί κανείς να αναλογισθεί.
Οπωσδήποτε δεν είναι ανθρώπων έργο ,κάτι είναι που ούτε κατάφερε ο νους μου ν’αγκιστρώσει .
Μιλώ για κάτι που αγάπησα,
μιλώ για κάτι που ως φαίνεται ποτέ δεν μπόρεσα να έχω από ψυχής.
Ακόμα τώρα , σκέπτομαι πως μόνο τ’άφταστα αγαπώ ,για όλα τ’άλλα ανεμοκόπτομαι.
Κι όταν τ’άφταστα θα γίνουνε φτασμένα ,τότε κι’εκείνα τ’απαρνιέμαι γιατί γίνονται σίγουρα, κι’εμένα πια δε με χρειάζονται.
Ωστόσο ίσως εγώ να φταίω που’χω νου εγωιστή,
Ίσως να φταίει η μάνα μου που ως διαπρύσιος κήρυκας καυχιότανε πως το παιδί της μήτε που έμοιαζε με τ’άλλα ,γιατί είχε νου και λογισμό που αστράφτει και ομορφιά απαράμιλλη που μόνο σε αγγέλους είχε δει !
Ίσως να φταίει ο πατέρας μου που δε με μάλωσε ποτέ παρά μονάχα μου’ριχνε ένα βλέμμα ανέκφραστο κι’αντρίκιο σα να ‘μουν όμοιος του –κι’ας ήμουνα κορίτσι τόσο δα.
Μα όσο σκέπτομαι πως τούτη η δύσκολη ζωή σπουδαία μπλέκει και ξεμπλέκει ,όσο ακόμα ανθίζουν πασχαλιές, όσο εκεί έξω κάποιος μας χρειάζεται , το ποιος να φταίει πια δεν έχει τόση σημασία.
Μ’ένα φιλί στο μάγουλο : στηρίξου ! θα νικήσουμε εξάλλου
Σε απειροελάχιστο χρόνο ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται μια αλήθεια και «εργάζεται απεναντίας»
Εκεί στη μέση της εξέδρας το αποτέλεσμα ανατρέπεται ,όταν στο βάθος των κερκίδων κάποιος αβάσταχτα εγκυμονεί τη μια και μόνη αλήθεια : το άγγιγμα είναι τεχνητό και η ασφάλεια που σου φόρεσε σαν κόσμημα γύρω τριγύρω απ’το λαιμό σου , καλύτερα να την ξεχάσεις!
Κι’ο νους εργάζεται αντίστροφα ,κι’όσο γυρίζουν οι στροφές χωρίς time out και ειδικές προετοιμασίες , στήνεται σχέδιο μάχης εκεί πάνω στον αγώνα και φευ ! κινδυνεύει όποιος στήριξε το ψέμα.
Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν σίγουρο αλλά ο αγώνας δεν ολοκληρώνεται εκεί.
Ο εγκέφαλος συν-εργάζεται περεταίρω και δεν συχάζει παρά μόνο όταν το αντίπαλο δέος αφανιστεί από προσώπου γης!
Δολοφόνος ο νους !
Χωρίς ιδιαίτερες προεργασίες …
Χωρίς καθυστερήσεις…
Μια ζωή αγώνας για ένα ψέμα δεν είναι λίγο!
Είναι μια ζωή ! ποιος θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σ’αυτό τον δολοφόνο που στο τέλος τέλος την ψυχή του δολοφόνησαν?
Κι’εκείνος μοιραία δολοφονεί τους δολοφόνους του και στο τέλος πεθαίνει.
Τι κρίμα μια τέτοια κατάληξη!
Κι’ήταν μόνο ένα άγγιγμα,ένα φιλί στο μάγουλο.
Εκεί στη μέση της εξέδρας το αποτέλεσμα ανατρέπεται ,όταν στο βάθος των κερκίδων κάποιος αβάσταχτα εγκυμονεί τη μια και μόνη αλήθεια : το άγγιγμα είναι τεχνητό και η ασφάλεια που σου φόρεσε σαν κόσμημα γύρω τριγύρω απ’το λαιμό σου , καλύτερα να την ξεχάσεις!
Κι’ο νους εργάζεται αντίστροφα ,κι’όσο γυρίζουν οι στροφές χωρίς time out και ειδικές προετοιμασίες , στήνεται σχέδιο μάχης εκεί πάνω στον αγώνα και φευ ! κινδυνεύει όποιος στήριξε το ψέμα.
Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν σίγουρο αλλά ο αγώνας δεν ολοκληρώνεται εκεί.
Ο εγκέφαλος συν-εργάζεται περεταίρω και δεν συχάζει παρά μόνο όταν το αντίπαλο δέος αφανιστεί από προσώπου γης!
Δολοφόνος ο νους !
Χωρίς ιδιαίτερες προεργασίες …
Χωρίς καθυστερήσεις…
Μια ζωή αγώνας για ένα ψέμα δεν είναι λίγο!
Είναι μια ζωή ! ποιος θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σ’αυτό τον δολοφόνο που στο τέλος τέλος την ψυχή του δολοφόνησαν?
Κι’εκείνος μοιραία δολοφονεί τους δολοφόνους του και στο τέλος πεθαίνει.
Τι κρίμα μια τέτοια κατάληξη!
Κι’ήταν μόνο ένα άγγιγμα,ένα φιλί στο μάγουλο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)