Οι τοίχοι φωνάζουν,
αποκαλύπτουν όλα όσα άκουσαν.
Οι κλειδαρότρυπες ορθάνοιχτες γίνονται video wall.
Το πάτωμα επαναστατεί για το βάρος που επωμίστηκε
επί σειρά ετών.
Η οροφή οργισμένη ισχυρίζεται έλλειψη συμπόνιας –γιατί το μέσα μέρος της είναι προστατευμένο , ενώ το έξω εκτεθειμένο στο έλεος των καιρικών φαινομένων.
Ο κήπος επαναστατεί επίσης για τη ανελέητη εκμετάλλευση του «σαρκίου του».
Το σπίτι μας τελεί υπό κατάληψη,
δεν είναι πλέον σύμμαχος μας.
Κάποτε όλα διαμαρτύρονται , έμψυχα ,άψυχα
είτε ακούμε τη φωνή τους είτε όχι
κι'εμείς τα αγνοούμε ...
και τραγουδάμε..
kiss me....
Τόσα χρώματα που….
Κι’ αυτή η θλίψη λιώνει όταν ο ουρανός μας χαρίζει
ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο.
Γεμίζει η ψυχή μας χρώμα τόσο που
ακόμα κι’ αν ακολουθήσει συννεφιά θα’ ναι χρωματιστή …
οι άκρες των χειλιών τραβιούνται τόσο πίσω που θαρρείς πως
θ’ αγγίξουν τους λοβούς των αυτιών…
τα πρόσωπα αντανακλούν διάφορες αποχρώσεις και
ακόμα και το μαύρο γίνεται μουσικό κλειδί στην εορταστική συγχορδία των χρωμάτων!
Η θλίψη παύει όταν αποφασίσουμε να παίξουμε με τα χρώματα.
Τα χρώματα διασκεδάζουν τη θλίψη κι’ εκείνη γίνεται γλυκιά νοσταλγία , ναζιάρικο παράπονο , σύντομος αναστεναγμός…..παρελθόν!
ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο.
Γεμίζει η ψυχή μας χρώμα τόσο που
ακόμα κι’ αν ακολουθήσει συννεφιά θα’ ναι χρωματιστή …
οι άκρες των χειλιών τραβιούνται τόσο πίσω που θαρρείς πως
θ’ αγγίξουν τους λοβούς των αυτιών…
τα πρόσωπα αντανακλούν διάφορες αποχρώσεις και
ακόμα και το μαύρο γίνεται μουσικό κλειδί στην εορταστική συγχορδία των χρωμάτων!
Η θλίψη παύει όταν αποφασίσουμε να παίξουμε με τα χρώματα.
Τα χρώματα διασκεδάζουν τη θλίψη κι’ εκείνη γίνεται γλυκιά νοσταλγία , ναζιάρικο παράπονο , σύντομος αναστεναγμός…..παρελθόν!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)