Δύναμη λέω πως είναι …

Να περπατάω τη ζωή κουβαλώντας
το θάνατο στις πλάτες μου
και να στέκουμαι όρθια λες και δεν έχω τίποτα απάνω μου.
Τόσο ελαφρύς ο θάνατος στο ζύγι !
Τόσο μεγάλη η σιγουριά μου στην ορθή περπατησιά !

Ο Κόσμος Είναι Ένα Βουνό -Π.Θαλασσινός

Ο κόσμος είναι ένα βουνό
τα λόγια που πετούνε
αντιλαλούνε στις πλαγιές
σε εμάς ξαναγυρνούνε
Καλύτερα να μην μιλάς
κακές αν κάνεις σκέψεις
μα αν συλλογάσαι όμορφα
είναι χρυσές οι λέξεις
Ο κόσμος είναι ποταμός
και θάλασσα που αφρίζει
άμα μολύνεις το νερό
πια δεν σε καθαρίζει
Καλύτερα να μην μιλάς
αν δεν πολυκατέχεις
μα αν ξέρεις μην κρατάς κρυφό
το θησαυρό που έχεις

Π.Θαλασσινός

Sub rosa

Πολλές μικρές στιγμές
ζωές χρωματιστές
στον κήπο μου.
Αγγίζω και ξεχνώ
τον έβδομο ουρανό
στον ύπνο μου.
Μια μικρή στιγμή
αιτία και αφορμή
για όνειρα.
Κι’ οι λέξεις λιγοστές
χαμόγελα κι’ ευχές
Ολόγυρα.
Κι’ ο λόγος σου εκεί
Στη μέση της γιορτής
διάπυρος.
Χορεύει, τριγυρνά
και μου χαμογελά
και γίνεται ο χορός
γλυκός , ερωτικός ,παράφορος.
Κρασί και μουσική
μεθάνε τη γιορτή
κι’ ο λόγος σου αυτός
μου δίνει μια ευχή : Τη μέρα άδραξε!

Παντρεύοντας τις ασυμφωνίες

Η γεύση του κακού όμοια μ’ εκείνη
του στενού σου κεφαλιού
που λίγα θέλει να κρατά απ’ τα
πολλά που ευγενικά σε χαιρετάνε.
Και λες πως όμοια με δράκους είναι τα
όσα με κοιτάζουν ,έτοιμα να ορμήσουν πάνω μου
χωρίς να καταλάβω.
Κι’ όταν σου λέω «δεν έχουν λόγο λαίμαργα να
με κατασπαράξουν»
μου απαντάς σαρκαστικά : « μα πως μπορείς να είσαι τόσο αφελής?».
Η γεύση του κακού είναι για μένα όμοια με τις άλλες ,
δεν ξεχωρίζω από πριν καμία , κι’ όλες το ίδιο καλοδέχομαι.
Όμως για σένα είναι άλλο,
Πώς να παντρέψουμε της λογικής μας τη Βαβέλ ?
Πώς να τη μάθουμε να ζει κάτω απ’ την ίδια στέγη ?
Δεν είναι δύσκολο σου λέω , τώρα που μάθαμε καλά να διαφωνούμε
δε θα’ ναι δύσκολο να μάθουμε
να συμφωνούμε όταν οι γνώμες μας αλλιώτικες πασχίζουνε
γλυκά ν'αγκαλιαστούνε.
Θα ήταν μόνο δύσκολο όταν δε θα ήμασταν πιο σίγουροι
από τώρα , πως πάνω απ’ όλα θέλουμε κι’ οι δυο να συμφωνήσουμε.